CHÂTEAU LA GARDE

In Frankrijk zijn veel plaatsen en kastelen met de naam ‘Lagarde’. Het gaat dan vaak om vestigingen voor de adel of uitkijkposten van het leger.    (La garde = De bewaker).

CHÂTEAU LA GARDE (1)

Wie vanuit Mirepoix in de Languedoc over de D625 in zuidelijke richting naar de Spaanse grens rijdt, bereikt zo na de afslag in La Bastide-de-Bousignac via de D7 ook een dorpje Lagarde

Eén belangrijke bezienswaardigheid in dit plaatsje is de enorme burchtruïne, die er bovenuit torent. Tot voor enkele jaren was het nog in privé-bezit en dus niet toegankelijk voor het publiek. Een gemotiveerde ploeg vrijwilligers heeft daarna hard gewerkt aan de opruiming en de restauratie van deze indrukwekkende plaats.

De eerste melding van deze plaats dateert uit 929, Een document beschrijft de landerijen van de eerste abdij van Camon. Lagarde bestaat dan alleen nog maar uit een vierkante donjon, met aan de noordkant een uitspringend rond torentje. Dit werd gebouwd tussen 1063 en 1065 door Ramire I van Navarra, koning van Aragon.

Lagarde was, zeker tijdens de 13de eeuw, een belangrijke burcht. Het was de verblijfplaats van de machtige familie Lévis, nakomelingen van Guy de Lévis, de persoonlijke vriend en strijdmakker van Simon de Montfort. Het is een van de weinige families die zich in haar nieuw veroverde gebieden heeft kunnen handhaven. Ook nu nog is de familie in de streek vertegenwoordigd maar sinds de Franse Revolutie en de verwoesting van Lagarde zijn ze verhuisd naar het comfortabeler en gemakkelijker te onderhouden kasteel van Léran.

Het kasteel

Lagarde ligt in departement Ariège, regio Midi-Pyrénées aan een wandelroute die van de Vogezen naar Tarifa (Andalusië) loopt. (de ‘Grande Randonnée’)

Tussen 1176 en 1180 wordt het kasteel verder uitgebouwd tot een indrukwekkend vesting met vier vierkante torens met leien daken om de vallei van de Hers te bewaken. Toen een zeer belangrijke handels- en verbindingsroute. Alfons II, de zoon van Raymond Bérenger II van Provence en van Pétronille van Aragon gaf opdracht voor deze uitbouw tot kasteel. Hij wordt in 1164 koning van Aragon na het overlijden van zijn moeder en erft in 1166 van zijn vader de graafschappen Barcelona en Provence. Vier jaar later zou hij er nog het hertogdom Roussillon aan toevoegen. De graaf van Foix, die hem erkent als opperleenheer, wordt zijn vazal. Door een pact, ondertekend in Tortosa op 4 januari 1197, wordt het domein overgedragen aan Willem van Lordat.

Pétronille van Aragon kwam op een nogal ongewone wijze op de troon. Haar vader Ramiro was voorheen bisschop van Barbastro-Roda tot zijn broer Alfons I van Aragón in 1134 stierf aan verwondingen opgelopen in een veldslag. Ramiro, die tot priester was gewijd, kreeg hierop pauselijke dispensatie om voor de voortzetting van de dynastie en de troonopvolging te zorgen. Hierdoor werd hij bekend als de koning-monnik. Hij huwde met Agnes, dochter van Willem IX van Aquitanië en Gascogne om zo voor een troonopvolger te zorgen. Toen zijn dochter amper twee jaar oud was beloofden aan Ramón Berenguer IV, graaf van Barcelona. Meteen hierna deed Ramiro troonsafstand ten voordele van zijn dochter om zich terug te trekken in een klooster.

Overdracht

Het is Simon de Montfort die in 1212 het “dorp” Lagarde en zijn kasteel schenkt aan Guy I de Lévis, maarschalk van zijn troepen. In 1224 trekken de legers van de jonge Amaury de Montfort zich terug. Guy I de Lévis verliest zijn Franse bezittingen in het zuiden. Hij krijgt ze echter in 1229 definitief terug bij het verdrag van Parijs. Voortaan als rechtstreeks vazal van de Franse koning. Hij neemt vanaf dan officieel de naam Guy de Lévis Mirepoix aan. Een naam die de familie vandaag nog altijd draagt.

De geschiedenis

Na de rumoerige periode van de kruistochten tegen de Albigenzen komt Lagarde dus in handen van de Franse familie Lévis. François I de Lévis Lagarde laat belangrijke verbouwingen aan het kasteel uitvoeren tussen 1320 en 1330. Hij vestigt er zich met zijn echtgenote Elix de Lautrec tot aan zijn overlijden in 1336.

Éen van de latere erfgenamen is François II de Lévis Lagarde, baron van Lagarde en Montségur. Hij is één van de velen in de familie die zich zullen laten begraven in het habijt van de Franciscanen.

Na hem is het Pierre de Lévis, zijn oudste zoon, die de baronie erft maar hij overlijdt heel jong zonder nakomelingen. Zijn oudste zuster Elips neemt Lagarde dan in bezit.

Hectische periode

Erfenisperikelen tussen de tak van Mirepoix en die van Lagarde Montségur zullen jaren aanslepen. Om de tweedracht te sussen verleent de paus Urbanus V dispensatie, waardoor Elips op 31 januari 1363 kan huwen met Roger Bernard I de Lévis Mirepoix. Lagarde keert daarmee voor eens en voor altijd naar de oudste tak van de familie terug.

Roger Bernard kent een zeer bewogen leven, hij zal de inwoners van Mirepoix tegen zijn vader, Jean II, opzetten. Op dat ogenblik is Frankrijk volop verwikkeld in de Honderdjarige Oorlog. Er heerst een burgeroorlog tussen de huizen van Foix en Armagnac. Jean II kiest de zijde van de graaf van Foix terwijl zijn zoon voor het kamp van Armagnac kiest. Roger Bernard slaagt er niet in Mirepoix afdoende te verdedigen. De stad wordt meermaals geplunderd en de inwoners geterroriseerd.

Uiteindelijk ziet de koning van Frankrijk, Charles VI, zich genoodzaakt tussen te komen in het conflict waarbij zelfs Elips zich tegen haar echtgenoot Roger Bernard keert. Hij overlijdt in 1395.

Vanaf dan, en dat voor een periode van 500 jaar, doet Lagarde dienst als oefenkamp voor de ridders van koningen en de pausen, onder de hoede van de ridders van Lagarde. Tijdens de Franse Revolutie wordt het kasteel uiteindelijk verlaten, geplunderd en verwoest.

 

Restauratie

Vervallen
Gerestaureerd

In 2001 werd de indrukwekkende plaats, die er zeer slecht aan toe was, ‘herontdekt’ door Patrice Le Breton, een restaurateur van historische monumenten die in het verleden zijn sporen al verdiend had met zijn werk aan de abdij van Le Thoronet, de arena van Fréjus, de kathedraal Ste Réparate in Nice en tientallen andere projecten. Hij ziet in Lagarde de kroon op zijn professionele carrière en vat het plan op er een educatief project voor jongeren van te maken.

Hij richt een vereniging op (Les amis du château de Lagarde) die de zaak moet coördineren. In eerste instantie moet er puin geruimd worden. De site dient te worden beveiligd om verder verval te voorkomen. Samen met vrijwilligers uit de hele wereld start hij met de opruimings- en restauratiewerken. Maar het pad gaat niet altijd over rozen. Niet iedereen ziet het project zitten, er dreigt een openbare verkoop van de site en de rechtbank moet enkele keren tussenbeide komen. In 2010 worden de problemen met de eigenaar en het gemeentebestuur zo groot dat Patrice Lebreton het project verlaat. De site wordt opnieuw aan zijn lot wordt overgelaten.

Eerst
Nu

Begin 2013 komt Lagarde in handen van een landbouwersfamilie die, in samenwerking met het gemeentebestuur, de organisatie Pays des Pyrénées Cathares en de steun van o.m. Fabrice Chambon, gids van Montségur, de plek opnieuw openstelt voor het publiek.

De nieuwe eigenaar werkt nog volop aan de noodzakelijke toeristische infrastructuur. Er is inmiddels gezorgd voor sanitair en een gebouw waar lezingen en projecties kunnen plaatsvinden. Er zijn ook plannen voor een onthaalpaviljoen met infobalie en een winkel, waar o.m. boeken en streekproducten verkocht worden.

BRON: http://www.katharen.be/Archeologie/Ariege-Lagarde.html

 

CHÂTEAU LA GARDE (2)

Dit château ligt in Saint-Romain-la-Virvée, op 20 km ten noorden van Bordeaux en 10 km te zuiden van St. Emillion. Château de la Garde (zoals het Château vroeger heette) werd gebouwd in de dertiende eeuw op de top van een heuvel vanwege het strategische uitzicht op de Dordogne. Het was bedoeld als onderkomen voor het privélegertje (de ‘garde’) van de Duc d’Aubray, een vazal van de Franse koning Louis IX en heette derhalve ‘Le château de la Garde’.

Uit veiligheidsoverwegingen verkoos de hertog zelf om een tweede château te bewonen, een honderdtal meter verwijderd van de plek waar het er mogelijkerwijs heet aan toe zou kunnen gaan. Dat heeft hem echter niet geholpen: tijdens de honderdjarige oorlog kwamen de Engelsen in 1427 de rivier opvaren en schoten met hun twaalfponders het kasteel van de hertog aan Gort en maakten Château de la Garde eveneens met de grond gelijk.  Is in hetzelfde jaar echter weer herbouwd.

VREEDZAAM DOELEINDE

Dit keer kreeg de vesting een agrarische bestemming. Op de 230 hectare grond werd een gemengd boerenbedrijf gevestigd. Er werd vee gehouden, graan verbouwd en wijn gemaakt. In de loop der eeuwen slonk het aantal hectares, verdwenen de koeien en het koren en bleven alleen de wijngaarden over; tegenwoordig ongeveer 20 hectare.

Na een lange reeks eigenaren verwierf Ilja Gort het château op 18 augustus 1994. Precies 16 jaar later, op 18 augustus 2010, voegde hij de naam van zijn succesvolste wijn toe aan die van het château. Sinds die datum heet het ‘Château La Tulipe de la Garde’.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: